Bir Paskalya ritüeli: Tatlı kule ekmek “Kuliç” (Кулич)

0_f1a4a_1fa17aaa_XL

Paskalya denince aklıma hep anneannem gelir. Eskiden her Paskalya bayramında annem rahmetli anneannemi anmak için evde Kuliçi pişirirdi. O mayalı hamurun kokusu hiçbir zaman zihnimden silinmedi. Bu ekmeğin yapımını hayal meyal hatırlıyorum, o zamanlar zor zamanlardı, evde tereyağı da şeker de zor bulunurdu. Ama yine de her Paskalya günü anardık anneanneciğimi.

Bu yıl kendi ellerimle mis kokulu anneanneme mis kokulu kuliç yaptım, zihnimdeki o güzel ve nurlu yüzünde bir gülümsemenin belirdiğini hayal ederek tüm sevgimi yolladım. Canım anneannem seninle çok az zaman geçirebildik şu hayatta ama inan ne kokunu ne de yüzünü hiç unutmadım…

Huzur içinde yat…

Kuliç hamuru ilgi, şevkat ve zaman ister. Nazlı bir kız gibidir. Dokunulmak, sevilmek ve ilgilenilmek ister. Uzun uzun beklenmek ister, sevgiyle yoğrulmak özenle pişirilmek…

Fırından çıkınca nazlı nazlı bir yastığın üzerinde dinlenmek ve soğumak ister…

Bu sene ilk defa kuliç yapmayı denedim. Her şeyi tam olması gerektiği gibi yaptım, çok ilgilendim çok bekledim. Tek bir kusur işledim, onu hak ettiği gibi yastıklarda değil de, zamane icatlarından tel üzerinde soğuttum. Sağ olsun bana küsmedi, tüm zahmetimin karşılığını verdi ve seneler sonra bana çocukluğumu anımsattı.

Paskalya bayramını kutlayan herkesin bayramı kutlu olsun…

P.S Eskiden bu tatlı ekmekler,  fırından çıkartılıp, üzerine temiz bir bez sarılan yastıklara yatırılır, arada sırada bir döndürülerek soğutulurmuş.

Sevgiler, Sofi

Yorum Ekle